Kanada - Droga do konfederacji
Lata sześćdziesiąte XIX w., poprzedzające utworzenie l lipca 1867 r. konfederacji dawnych kolonii Brytyjskiej Ameryki Północnej, stanowią jeden z najważniejszych okresów w historii tego kraju. W latach tych ukoronowane zostały wysiłki, zmierzające od dawna w kierunku unii prowincji kanadyjskich. Wprawdzie upłynie jeszcze trochę czasu, zanim unia obejmie wszystkie terytoria od Atlantyku do Pacyfiku, podstawowy jednak zrąb nowego państwa został wykształcony w postaci konfederacji 1867 r. i utworzenia Dominium Kanady. W przededniu konfederacji terytoria Brytyjskiej Ameryki Północnej nie posiadały jeszcze żadnej jednolitej organizacji, stanowiły z dala od siebie rozrzucone prowincje, żyjące własnym życiem, w niewielkim tylko stopniu utrzymujące związki między sobą. Oblicza się, że w 1867 r. ludność na całym tym ogromnym obszarze wynosiła zaledwie około 3 min osób. Na Zachodzie, nad Pacyfikiem, znajdowały się niewielkie placówki, wyspa Vancouver i Brytyjska Kolumbia, utrzymujące nikły kontakt ze światem zewnętrznym tylko drogą morską. Pomiędzy nimi a Kanadą, na przestrzeni około 3 tyś. km, znajdowało się całkowite pustkowie, bezludna kraina gór i bezkresnych równin, na której znacznie później dopiero powstaną kanadyjskie prowincje Alberty, Saskatchewan i Manitoby. Dopiero właściwa Kanada, powstała w 1840 r. z połączenia Kanady Górnej i Dolnej, stanowiła teren żywszej kolonizacji, bujniejszego życia politycznego i gospodarczego, powiązanego wielkim systemem komunikacyjnym Rzeki Św. Wawrzyńca i Wielkich Jezior.