Dotarcie do Pacyfiku
Kolejnym etapem ekspansji Kanady było dotarcie do Pacyfiku i założenie w 1871 r. jako szóstej prowincji Brytyjskiej Kolumbii. Już w 1866 r. została do Brytyjskiej Kolumbii przyłączona wyspa Vancouver, pozostająca jednak nadal pod zarządem Kompanii Zatoki Hudsona aż do 1867 r. W obawie przed agresją amerykańską przystąpiła Brytyjska Kolumbia w 1871 r. do Dominium Kanady i dzięki temu Kanada rozciągała się już faktycznie od morza do morza, „a mari usąue ad mare", jak głosi jej motto. W ciągu 4 lat od zawarcia konfederacji w 1867 r. objęło Dominium Kanady w swe władanie wielki obszar między Atlantykiem i Pacyfikiem. Od tego dopiero momentu rozpocznie się wielki wysiłek zasiedlenia i gospodarczego zorganizowania tego pustego kraju, liczącego wówczas zaledwie około 3,3 min mieszkańców. W okresie po konfederacji dominującą postacią w życiu politycznym Kanady był Sir John A. Macdonald, premier Dominium Kanady w latach 1867-1873 i 1878-1891. Wraz z nim utrzymywała się u władzy Partia Liberalno-Konserwatywna, która powstała w 1854 r. wokół osoby Macdonalda i w 1924 r. zmieni nazwę na Partię Postępowo-Konserwatywną.